نیروگاه های هسته ای در دوره ای ظاهر گردیده اند که بشر دلواپس  انرژی است. سبک زندگی خود ساخنه انسان تکنولوژی محور بر انرژی استوار است و آن هم طیف وسیعی از انرژی  که در انتهای فعلی  آن انرژی الکترو مغناطیس قرار دارد. نوع مصارف گسترده انرژی به خصوص برق - تجدید پذیری انرژی های نو از یک سو و از سوی دیگر محدودیت ذخایر انرژی فسیلی و آلایندگی و مخاطرات آن  در حال فراهم کردن شرایط گذاری است که در دوره انقال زغال سنگ به نفت  تکرار شده بود.  اینک در انتهای دوره استفاده از انرژی هسته ای مبتنی بر شکافت  هسته ای  نیاز به پرداختن موضوعی به نام معیار های مکانیابی نیروگاه های هسته ای در ایران هستیم. اگر چه موضوع انرژی هسته ای ایرانی به شدت سیاسی شده و حتی گفتمان غالب جامعه ایرانی نیز مبتنی بر عدم انعطاف در دستیابی به این انرژی  است اگر چه اثرات  زیانبار آن در فوکوشیمای ژاپن در معرض قضاوت است، هر گونه ارائه معیاری خاص  و مبتنی بر علم را تحت تاثیر قرار می دهد.

اصولا  مکان یابی  هر  نوع صنعتی  وابسته به الزامات خاص فیزیکی – الزامات منابع اولیه خوراکی-  الزامات حمل و نقل و الزامات مصرف است.

الزامات خاص فیزیکی صنعت: به عنوان مثال: یک نیروگاه تولید انرژی بستگی به نوع سازه و مصالح به کار رفته در آن نیازمند قرار گیری در مکان خاص است.  

الزامات منابع اولیه خوراکی

مثال: صنایع تولید انرژی برق آبی  ناچار به قرار گیری در مجاورت  آب و آبشارها ی طبیعی یا مصنوعی است

الزامات حمل و نقل

مثال: بعضی از تولیدات  نیازمند نوع خاصی از حمل و نقل است: انرژی برق را به وسیه جاده یا هواپیما نمی توان انتقال داد .

الزامات مصرف

تولیدات نیارمند مصرفند و باید بازاری برای مصرف وجود د اشته باشد و عدم وجود تقاضای مصرفی کافی امکان تولید اقتصادی وجود ندارد.

به این گونه انرژی هسته ای به نا به شرایط فیزیکی بنا- نوع مواد خام مصرفی و تکنولوژی حمل و نقل انرژی و تقاضای مصرف  تولیدی آن  با درنظر گرفتن اثرات و مخاطرات آن مکانیابی می شود. ذکر این نکته لازم است که اثرات و مخاطرات ان وابستگی به سطح تکنولوژی جوامع باشد. چه بسا امکان به کارگیری نیروگاه تولید انرژی هسته از در زیر زمین خانه ما یا بر روی پشت بام نیز فراهم شود و یا چه بسا همچون عصر زغالسنگ بی مصرف شود. این بستگی به سطح تکنولوژی به کار رفته در ساخت ، خوراک ، انتقال و مصرف ان دارد.