استعاره انداموارگي در جغرافيا و  نقش داروينيسم در بهره برداري از جوامع انساني

تشبيه عوارض جغرافيايي بويژه عوارض طبيعي به اندام هاي حياتي به استعاره انداموارگي گفته مي شود. از جمله اين استعاره انداموارگي تشبيه شريانهاي ارتباطي با سرخ رگ هاي حامل خون در بدن انسان يا تشبيه شهر به عنوان يك ارگانيسم زنده از نتايج به كارگيري انداموارگي در جغرافيا ست.                                                                                                             در تاريخ تفكرات جغرافيايي استعاره كشور به منزله يك موجود اندامواره از طرف جناح راست سرمايه داري به موازات جبر محيطي – نژاد گرايي و توسعه سرزميني مطرح شد                                                                                                استعاره انداموارگي با اثر پذيري از نظريه داروين در رابطه با انتخاب طبيعي – تنازع بقا – نژاد برتر و اصل انواع توسط جغرافيدانان معتقد به جبر محيطي وارد مباحث مربوط به قدرت و توسعه اراضي گرديد. در اين رابطه فضاي ملي كشورها با استفاده از اين استعاره و بهره برداري از نظريه داروين در جهت بقا و ماندگاري  مورد استعاره قرار گرفت و ستيز با همسايگان و ديگر كشورها را براي بقا مشروع دانسته شد.. فلسفه اصلي در اين سوء برداشت ها از داروينيسم در اين است كه چنانچه ما بتوانيم مسايل مشتركي را بين جوامع انساني و طبيعت  و قانونمندي هاي طبيعي بيابيم و از طريق قوانين طبيعي بتوانيم جوامع انساني را  مطالعه كنيم  در آنصورت قوانين حاكم بر طبيعت بر جوامع انساني نيز قابل تعميم خواهد بود . به اين جهت كه مثلا ما يك كشور را به يك موجود زنده تشبيه مي كنيم و مشابهت هايي نيز بين اين دو وجود دارد پس به اين دليل كه در قانون طبيعت شامل تنازع بقا – نژاد برتر و انتخاب طبيعي است به ناچار اين قوانين نيز در رابطه با كشور نيز صادق خواهد بود چرا كه اولا يك كشور در يك نگاه كل گرايانه و ساختاري جزئي از همين طبيعت بوده و از طرف ديگر نيز شباهت يك كشور به موجود زنده اجازه مي دهد تا قوانين طبيعي در باره آن قابل اجرا باشد.اين نگاه و رويكرد بيشتر از ديدگاه و نگاه تجربه گرا  به  جهان هستي حاصل مي شود. به همين جهت است كه قوانين حاكم بر طبيعت و حيوانات  درجوامع انساني به كار گرفته مي شود